Onze wekdienst (lees: verdomde jetlag) maakt ons al wakker om 4u30 lokale tijd, maar we zijn nog genoeg moe om er een extra slaapje aan te breien. Zalig!
De prijs voor het hotel bevat – vrij uitzonderlijk, hier – ook een ‘continental breakfast’. En daaronder verstaat men: alles wegwerp (tot en met plastic bordjes en bestek), sponsbrood (oh dierbaar België!), bagels, verse fruitsla (met een raar (na)smaakje). Ook qua gezelligheid weten de Amerikanen de juiste sfeer te creëren; in de ontbijtzaal staan een stuk of 4 flat screens opgesteld. CNN pakt uit met ‘breaking news’: “George Bush heeft wellicht een nieuwe plastron van ons Laura (Bush) gekregen”. Om dat te illustreren, 5 maal dezelfde beelden; kwestie van zeker te zijn! Maar kom, met lekkere croissants en een bekertje thee hebben we, in een rustiger achterzaaltje, toch een ontbijt binnen.
Het plan voor vandaag gaat de tegenovergestelde richting van gisteren; noordwaarts richting Central Park en alles wat we op weg tegenkomen. Niet zover van ons hotel is de eerste stop Times Square … Hallo! ‘t Is nog wat anders om dat in ‘t echt te zien. Heavy!
In een ticket booth op Times Square kochten we tickets voor een musical, ons aangeraden door mensen die het goed voorhebben met ons. Kan een mens trouwens Broadway verlaten zonder een musical gezien te hebben? We hebben keuze uit een hoop Disney producties, een Monty Python musical, en dan nog wat … Voor 120 dollar samen kiezen we uiteindelijk voor een voorstelling van Avenue Q op maandagavond.
Verder laverend tussen de ene Central Park; een groene oase, met verschillende vijvers – of eerder: meren -, in totaal groter dan Monaco, alstublieft! Op zondag is de weg doorheen het park gesloten en jogt New York hier de nodige rondjes. Alvast sportiever dan wat er te beleven valt op de baseball-terreinen van het park; het blijkt een erg statische sport waar het spel de helft van de tijd stilligt. Vreemd hoe zo’n saai spelletje – of zo lijkt het toch voor leken – zo populair kan zijn. (Nu ja; dat denken er waarschijnlijk ook velen over Belgisch voetbal) We wandelen door de ‘Strawberry Fields’. Een Hollandse toeriste zorgt voor de nodige omkadering: (met Hollands accent) “Je weet wel van John Lennon. Die heeft veel mooie liedjes geschreven, met z’n rond brilletje en z’n vredesteken”.
Rond de middag (1:00 PM om het als de locals te doen) gaan we naar “Alice’s Tea Cup”, in het Upper West District. De tijd die we moesten wachten op een tafeltje vullen we in met het nuttigen van een doosje heerlijke wilde aardbeitjes.
Terug bij Alice (die van in Wonderland) at Jurriaan een grilled veggie sandwish en Laura een groene salade met champagne-vinaigrette. Dat laatste kwam gewoon neer op vinaigrette met de fles champagne al in de maag van de kok, vermoeden we. Doordat de salade zonder brood was, was er nog méér dan plek genoeg voor een dessertje. Lekker!!! Maar wel proppen; een cholesterolbom om u tegen te zeggen.
Met een volle maag naar het befaamde Museum Of Modern Art (MoMa), dat – eenmaal aangekomen – bijna de deuren blijkt te sluiten. (Niet alleen tijdrekenen gaat niet goed bij Laura, ook openingsuren aflezen lukt moeilijk!) Kwestie dat het toch een vrij groot (!) museum is, stellen we het bezoek uit en wandelen we verder langs 6th Avenue terug richting midtown. Op 6th Avenue, aka Avenue of the Americas, is het vandaag een gigantische markt. Na enkele blokken blijken het 20 ongeveer dezelfde marktjes na elkaar te zijn. Na elk nieuw kruispunt zien we nieuwe, maar eigenlijk dezelfde, kraampjes.
We slaan af en komen aan de vlag van de UN wappert fier. Al blijkt die 5 minuten later ook weggehaald te zijn.
Volgende doel: sunset vanop het Empire State Building. Ook al is het nog wat bewolkt, we kunnen niet meer wachten. Met 102 verdiepingen opnieuw het hoogste gebouw van NYC (in afwachting van de Freedom Tower) en zonder twijfel één van z’n bekendste symbolen. Het platform op het 86ste geeft een schitterend zicht. Tot de 102e verdieping zou nog 15 dollar bijbetalen betekenen en volgens welingelichte bron is het overbodig. Volgens een andere welingelichte andere bron is het dan weer de moeite. De drukte op het 86ste valt echter goed mee, en dit was ook de hoogte inbegrepen in onze net gekochte City Pass.
Dankzij de meneer van de Audio Guide weten we ook precies naar wat we kijken. De Chrysler Building is geweldig. Het snood plannetje om New York by sunset te bewonderen viel wel behoorlijk in het water, aangezien de sun al lang geset was tegen dat we boven waren. Hongerige magen en een queue van een klein uur hadden ons ietwat vertraagd. Naast de duizende lichtjes, en de krioelende gele taxis beneden, maakt ook de geheimzinnige mist het zicht op New York indrukwekkend.