Met hernieuwde moed trekken we maandag opnieuw naar het MoMa, het Museum Of Modern Art; “The greatest collection of Modern Art in the world.” (New York Times)
Eén ding kan niemand ontkennen: het is daar groot. En indrukwekkend. 6 verdiepingen vol moderne kunst. Hier is, in tegenstelling tot de musea voor moderne kunst in Barcelona en Helsinki, niet de architectuur de blikvanger. De eerste verdiepen vallen nog wat tegen, want eerder conceptuele kunst – not my cup of tea -, maar hoe meer naar boven, hoe geweldiger! Alle belangrijke werken van Picasso, Miro, Cézanne, … kortom de groten der aarde, en terecht.
De schilderijen van Miro herinneren ons er aan dat we dringend eens terug moeten naar Barcelona voor het Miro-museum.
Op de 6e verdieping was een tijdelijke tentoonstelling over Dali (timing is alles!), met speciale aandacht voor films waar hij aan had meegewerkt. Filmpjes kijken in musea is niet altijd even geslaagd (de conceptuele kunst radar, weer), maar van één van Dali’s creaties bleven we met open mond staan: Destino, een kortfilmpje waarvoor Dali & Walt Disney samen schetsen hebben gemaakt en dat onlangs is afgewerkt. Prachtig! Helaas nog nergens te verkrijgen.
We bezoeken nog de MoMa design shop, vol goodies, en besluiten verder te shoppen in Soho. Aangekomen in Soho stappen we een Pylones winkeltje binnen waar Jurriaan “Custom Kicks” scoort (we zijn hier tenslotte in street-art-town) en Laura “Famous Last Words” (kwestie van op alles voorbereid te zijn).
Een middagmaal verorberen we in Risotteria … rarara wat daar de specialiteit is?! Het waren echter de zalige ‘broodstengels’ met kaas die de show stalen. We vroegen er dan ook meermaals bij. De Visa kaart weigert echter dienst, net op de shopping namiddag. Het probleem wordt verholpen dankzij een erg vriendelijke Visa helpdesk.
Dus opnieuw shoppen-shoppen-shoppen geblazen. Onze vangst: elk een paar schoenen en een broek voor Jurriaan. Op lingerie kan Laura echter niet hopen, want veel tijd hadden we niet; we moesten ons opfrissen om naar de musical te gaan. En daarvoor moeten we nog eens langs Times Square. Na zonsondergang nog een stuk gekker als overdag! Fjoew! Echt de moeite.
In het theater wordt nog maar eens duidelijk dat in Amerika er veel nutteloze jobkes worden uitgedeeld; op elke hoek staat wel iemand om je naar je plaats te begeleiden. De musical zelf, Avenue Q, is een Muppet Show-achtig zangfestijn, dat zich afspeelt in New York zelf. Als ze plots ‘The Internet Is For Porn‘ beginnen te zingen, gaat er een belletje rinkelen. Grappig en een mens heeft zo de neiging om mee te zitten huppelen met de muziek (toch als die mens Laura heet). Een geweldige meevaller!
Na de musical nog een hapje gegeten bij ‘Empanada Mama’, de naam voor zich. Lekker! Later nog ruimschoots de tijd genomen om Times Square in volle glorie te bewonderen, én een bezoekje aan de M&M-winkel om een mini Lady Liberty mee te graaien. Het was voorbij middernacht en we waren kapot!