jurriaanpersyn.com

Het is nu ongeveer 8:30AM, maandag 14 juli; we schrijven dit vanop onze prachtige kampeerplaats in Canyonlands National Park, Utah. We zijn hier gisterenavond rond 19u toegekomen na een ongelooflijke ’scenic drive’. De ‘primitive campground’ waar we verblijven is echt super. We slapen middenin het Needles District van het National Park, en rondom ons is er niets anders dan overweldigend mooie natuur. De camping is 10 plaatsen groot, en bijgevolg zeer rustig, net als de rest van het park. Roodbruine rotsen zetten sinds ons vertrek uit Las Vegas de toon, maar da’s niet het enige natuurlijk. Het krioelt hier van het wildlife. Al gespot: konijnen, eekhoorns, prairiehonden, raven, massa’s roofvogels, helaas veel muggen (enkel hier, so far) en ander vliegend geschut, en bovenal een slang!
Gisteren was Jurriaan er tijdens het beklimmen van een rots bijna op getrapt. We waren alledrie serieus geschrokken! We dachten natuurlijk dat het een ratelslang zou zijn; gezien zijn grootte en voorkomen. (Kenners als we zijn, blijkt het achteraf om de ongevaarlijke gopher snake te gaan.) Fascinerend om zien hoe die slang zich een weg omhoog baande.
Na zonsondergang hoopten we, nu er minder wolken waren, de mooie sterrenhemel te zien die ons in de reisgidsen beloofd was. Er is hier geen sprake van lichtvervuiling: de dichtste stad moet ongeveer op 40 mijl vogelvlucht liggen. Een zo goed als volle maan is echter de spelbreker.
Opmerkelijk: na zonsondergang steekt er altijd een behoorlijke wind op. Hier konden we onze tent gelukkig goed vast zetten in een soort zandbakje speciaal daarvoor voorzien. Dat was in Monument Valley wat anders (en daar was de wind nog steviger).

We gaan bij deze proberen reconstrueren hoe onze reis er vanaf het laatste schrijfsel, op het vliegtuig richting Las Vegas, tot nu toe al heeft uitgezien …

Om te beginnen: Overweldigend! We pikken de draad op, woensdagavond, toegekomen in Las Vegas McCarran Airport. Het vliegveld is echt midden in het centrum en je landt op een haar na van de bekende casino’s en hotels. Eenmaal in de terminal word je meteen gegroet door tientallen slots die de ongeduldige vliegtuigpassagiers tevreden moeten stellen. Na één, nee twee, vluchten en een verandering van tijdszone (-3u t.o.v. New York, wat dus -9u maakt t.o.v. Belgenland), wachtten we op onze bagage aan de bagageband. En wachten, en wachten, en wachten, … Vruchteloos. Enkele andere mensen, wiens vlucht naar Las Vegas ook was omgeleid via Los Angeles (waaronder een jong koppel uit Australië), delen onze beteuterde blik. Bij de balie van US Airways krijgen we het bericht dat onze bagage nog in LA zit. We dienen de nodige claims in en krijgen elk een zakje met wat basic toiletgerief (tandpasta, scheermes en -schuim, douchegel, shampoo, tandenborstel, …). We kunnen de bagage de volgende ochtend komen ophalen of laten leveren aan ons hotel. We kiezen voor dat eerste, zodat we minst tijd verliezen, we willen immers z.s.m. on the road.
Een shuttle dienst brengt ons naar de garage met alle rental cars, waar we bij Avis een metaalkleurige Dodge Avenger oppikken. De automatische versnellingsbak is wennen, maar we geraken tot aan het hotel; Planet Hollywood. We rijden de ’strip’ op, 3 à 4 mijl Las Vegas Boulevard, waar de casino’s en hotels mekaar opvolgen en proberen overtreffen. Amai! ‘t Is de moeite.
We zien de gekste gebouwen en hebben compassie met Times Square. Vergeleken met dit circus is dat maar een dutske.
‘t Zal helaas niet voor nu zijn om er ten volle van te genieten want het is ondertussen 1 uur ’s nachts, lokale tijd (dus 4u tov New York, waar we eerder die dag waren). We zijn ondertussen al zo’n 20u wakker en zodoende stikkapot. De kamer is wel zalig! 2 dubbele bedden, een supergrote badkamer met bad én douche, kasten om verstoppertje in te spelen … Door onze bagagetroubles hadden we helaas weinig tijd om er echt van te genieten.
De volgende morgen komt dan het verlossende telefoontje dat ze geleverd zijn en klaar staan. Oef! We konden dus met een gerust hart nog genieten van een zaaaalig (groot) bad. Zonder propere onderbroek erna weliswaar. Ik verken even het hotel, terwijl Laura for some reason een mystery-call moet doen.

Donderdagmorgen, en tijd voor ontbijt. Aangezien dat niet inbegrepen is, gaan we in het hotel-casino-complex op zoek naar een restaurant. We worden begeleid naar onze plek en wandelen voorbij tafeltjes waar borden met gigantische porties vettige en onsmakelijke dingen staan. En natuurlijk moet daar dan nog een chocoladesausje overgegoten worden. Wij houden het bij yoghurt met fruit, muësli en cornflakes. Onze serveuze Helen moet een paar keer vragen of dat echt alles is.
Om de gezelligheidsfactor te verhogen staan ook hier langs alle kanten flatscreens opgesteld, waarop net de doe-eens-iemand-pijn-show te zien was; met – on repeat – 2 mannen die op een strand met elkaar vechten (duidelijk niet met wederzijdse toestemming) en een motorcrosser van een jaar of 12 die valt (waarbij een andere over zijn hoofd) rijdt. Kortom, walgelijk en niet bevorderlijk voor de spijsvertering.

Maar soit! Naar de luchthaven waar onze bagage ons staat op te wachten … Het is voorwaar een blij wederzien. Op de luchthaven gaan we nog op zoek naar wegenkaarten van de buurt, want hoe we straks moeten rijden, dat weten we niet en de GPS die Avis voorstelde, hebben we afgewimpeld, want niet romantisch .

En dan! Koers zetten naar de Grand Canyon, ongeveer 270 mijl verderop. Op de grens van Nevada en Arizona, rijden we over de gigantische Hoover Dam, één van de grootste betonnen constructies ter wereld. Onderweg in een onweer gezeten, maar een half uurtje later was het gepasseerd & wel.
We wagen onze kans op het eerste campingske net voor de ingang van het National Park; Ten-X Campground. Ondanks de onheilspellende verhalen in de reisgids, was er nog veel plaats. De faciliteiten zijn primitief; enkel wc’s die gewoon een put in de grond zijn, maar voor één nacht kunnen we ertegen.
Eens gesettled, zijn we klaar voor onze 1e Grand Canyon-overlook, bij sunset. Het uitzicht is adembenemend en niet te vatten. Wauw! Amaaaazing!

Na sunset scoren we nog een pizza in de Pizza Hut aan de Park Entrance. Morgen meer.