Vandaag is het over en uit met slecht weer, sinds vanmorgenvroeg schittert de zon weer in alle glorie. Desondanks is de ’scenic drive’ (en bij uitbreiding alle zij- en wandelwegen) in het Capitol Reef National park nog steeds gesloten. “Road closed. Due to flooding.” Gevaar op overstromingen terwijl het meer dan 30 graden is … vreemd.
We vertrekken dus vroeger dan gepland naar Calf’s Creek; daar moeten we naar het schijnt zijn voor een wandeling naar must-see watervallen, de Calf Creek Falls.
We cruisen doorheen het Grand Staircase-Escalante National Monument, een zeer uitgestrekt gebied – het bevat verschillende steden – dat bestaat uit een aantal plateaus en canyons op verschillende hoogte en in verschillende kleuren. Het is minder een traditioneel park, eerder een groot gebied met een beschermde status. Mochten we reuzen zijn, zou het hier dus op een trap lijken.
Het hoogste punt waar we over moeten is een top van 9000 feet (kleine 3000 meter), daarna beginnen we aan de afdaling die uiteindelijk leidt to Bryce, Zion, Grand Canyon en uiteindelijk de vlakte bij Las Vegas. De weg brengt ons langs kammen met zowel een afgrond en canyon langs links als rechts.
We komen aan op een zeer schattige campingplek, waarvoor we even door de rivier moeten, en zetten onze tent recht op een eigen terrasje in de rotsen. Aangezien het moordend heet is, gaan we eerst eten in Escalante. The best we can get is – alweer – pizza in een tankstation. Rond 15u starten we onze trip naar de watervallen. Aan het begin van het pad staat er een bordje waarop honden worden geboden beschermende kousjes aan te doen, hun poten zouden wel eens kunnen verbranden op het warme zand. Het word een heel mooie, 8km lange wandeling, doorheen de groene vallei van de rivier. Gelukkig zijn er ondertussen wat, overigens onschuldige, wolkjes. Toch zijn de watervallen een welgekomen cooling-down! Na enig aarzelen, nemen we een plons in het ijskoude (!) water. Heerlijk!
’s Avonds maken we vuur in onze fire pit en koken we er pasta met bokaal-tomatensaus op. Of: hoe simpele dingen zalig kunnen smaken. Het gasvuurtje dat we meehadden van thuis past immers niet op het flesje dat we hier eerder kochten, dus moest het volledig D-I-Y. (Het gasflesje raken we later kwijt aan een campground host.)
Het wordt gezellig aan het vuurtje. Moest ons Ann-Sofie van de Chiro erbij zijn, ze haalde vast haar gitaar boven en zette Country Roads in.