En nu naar Zion National Park, het laatste park van deze reis. We rijden het park binnen langs de oostkant, en rijden voorbij Checkerboard Mesa en door de Zion-Mt. Carmel Tunnel. Deze tunnel was, met z’n lengte van een mijl en gebouwd rond 1920, lange tijd één van de grootste tunnels in Amerika. Hij was toen echter duidelijk niet voorzien op de grote wagens van vandaag, waardoor het verkeer langs de beide zijden wordt tegengehouden als er een camper door moet, want die moet mooi in het midden – en dus over twee rijstroken – rijden. En er zijn heel wat mensen die ervoor kiezen om het Zuidwesten te bezoeken met zo’n mobile home; we rijden al te vaak achter zo’n trage kwiet, bijna allemaal met een foto van Yosemite Park erop (zo zijn we daar ook al geweest).
Na de tunnel rijden we voorbij de scenic drive, die in de zomer steeds gesloten is voor verkeer. Enkel mensen die in de Zion Lodge overnachten kunnen erin. Anders moet je de shuttle bussen nemen; een systeem ingevoerd enkele jaren terug; het was hier namelijk altijd file, midden in een Nationaal Park. Zion bezoek je, in tegenstelling tot de parken die we eerder deden, vertrekkende van middenin de Canyon van de Green River, en niet vanop de flanken.
We zetten onze tent recht op de South Campground van het park en besluiten eerst een wasje te doen in de wasserette van Springdale, net buiten het park. Na 2 weken rondtrekken, besluiten we eens aan de kaartjes naar het thuisfront te beginnen.
Het is echt druipen van het zweet vandaag, en dat terwijl we gewoon in de schaduw zitten. De volgende dag vinden we daar een verklaring voor; het weerbericht had het over 41° celsius! 105 graden Fahrenheit klinkt zelfs nog indrukwekkender. Gelukkig is de warmte hier droger dan in België. 41 graden op het thuisfront moet enorm beklemmend zijn.
Later in de namiddag, als het al wat ‘afgekoeld’ is, nemen we de shuttle bus “up canyon”. Er is een stop of 7. We zien de Great White Throne van aan de Temple Of Sinawava. Dieper de canyon in wordt het steeds nauwer, en aan het eind van de weg doen we de Riverside Walk naar de Zion Narrows; waar de canyon nog zo breed is als de rivier zelf en je enkel maar door het water verder kan. Een volgende wandeling brengt ons naar Weeping Rock, waar het regent uit de rots (insijpelend grondwater dat op harde laag botst en enkel langs opzij nog een uitweg vindt). Daarna wandelen we van aan de Lodge, via de Lower Emerald Pool, mét watervalletjes (mooi mooi!), naar The Grotto.
’s Avonds eten we op het terras van een goed Mexicaans restaurantje; lekker en in een mooi decor. Zalige sangria, en dat in mormonenland …