jurriaanpersyn.com

Onze dag beginnen we met – alweer – een viewpoint. Vanuit Dead Horse State Park rijden we meteen naar het Grand Viewpoint van Island In The Sky. Tegenover het verbluffende zicht van gisteren, voelt het hier echter aan als de mindere versie. Dat kan ook aan (het onbreken van) de zonsondergang gelegen hebben natuurlijk, want alle juist ingrediënten zijn voor het overige wel aanwezig; een enorm ver zicht, diepe canyons, zotte rotsformaties, én zelfs de ranger van gisteren duikt weer op. “Yeah! I know!” Vandaag met een uiteenzetting over de geologie van het gebied. We beginnen de verschillende lagen en hun eigenschappen ook stilaan wat te kennen. We krijgen zicht op hoe het hier gevormd is; je kijkt echt naar miljoenen jaren geschiedenis. Laura wordt er helemaal wild van – of was de interesse toch al langer aan het sluimeren? – en slaat in het visitor centre een dik boek over geologie in.
Voor we het park verlaten, wandelen we nog naar Mesa Arch. Van hier hebben we een prachtig zicht op de La Sal Mountains die verderop tot 5000m hoog reiken.

Op weg naar ons volgend National Park, Capitol Reef, rijden we langs de Interstate 70. Deze snelweg komt helemaal uit Philadelphia en is de snelste weg naar Las Vegas. Maar eerst moeten we door de San Rafael desert. Net voor we een afrit nemen, staat er een bord: “Next 100 miles. No services.”
Picknicken doen we in het Goblin Valley State Park. Dit park diende ooit als decor voor de science fiction film Galaxy Quest. Door erosie – jaja! – zijn hier, in een vallei van enkele hectare een hoop stenen paddestoelen, of dwergen, of aliens – zo u wil – gevormd. Bevreemdend en grappig. Een warmte-onweer bederft even de pret, maar gelukkig duurt het niet lang. Dergelijke onweders zouden trouwens voor de meeste erosie zorgen. In de zomer, en dan vooral in augustus, zijn er in de namiddag vaak korte, maar hevige, onweders die zorgen voor plotse “flash floods”. Op die manier wordt meer steen weggespoeld dan bv. in wintermaanden.

We zetten onze rit verder naar Fruita, een mormonen-enclave middenin Capitol Reef, waar we onze tent recht zetten. Er zijn hier zowaar boomgaarden, en we zien voor het eerst sinds lang weer veel groen.
’s Avonds willen we nog genieten van de sunset, maar daar beslist – alweer – een onweer anders over. Helaas!
Het weer strooit een tweede keer roet in het eten terwijl we in openlucht een ranger-activiteit bijwonen; in een full-feature openlucht auditorium (geluids-installatie en groot scherm) gaat het over de Fremont-indianen. In korte lijnen komt het er ook hier op neer dat men niet zoveel weet en/of terugvindt over de oorspronkelijke bewoners op enkele zeldzame vondsten en mondeling doorgegeven verhalen van Indianen na. De oorspronkelijke bewoners en hun afstammelingen geven, ook vandaag nog, niet zomaar hun geheimen prijs. Wat betreft Europese expedities, is men hier pas een 100 jaar geleden aan het onderzoeken en documenteren geslagen.
Maar het regent, dus trekken we ons voor de rest van de avond terug in de auto.

Vandaag gaan we eerst eens gaan kijken naar Elephant Hill. We geraken tot aan de voet, maar vanaf daar is het enkel nog toegankelijk voor 4WD’s. De weg naar boven is één van de meest uitdagende routes voor ervaren jeepchauffeurs. Laten we dus mooi aan ons voorbijgaan. We doen nog het Slickrock Foot Trail, een wandeling van ocharme 4 kilometer, maar we doen er 2 uur over en in deze hitte is dat meer dan voldoende. We drinken elk 1 gallon – 4 liter – per dag. We zien veel cryptobiotic soil, een delicate (“Don’t bust the crust!” “Don’t tiptoe on the crypto!”) chemisch-biologische laag woestijngrond. Nature finds its ways, in dit semi-arid gebied.

Na de wandeling zetten we koers naar Arches National Park. Arches zijn natuurlijke bruggen, maar waar dan geen water onder stroomt en ook niet per sé gevormd door water, maar bv. ook door wind. We rijden voorbij Wilson’s Arch, een voorbode van wat komen gaat.
Aan de ingang van het park, horen we dat de camping in het park al sinds kwart voor 8 deze ochtend volzet is, dus besluiten we rechtsomkeer te maken en een slaapplaats te zoeken in het stadje hier vlakbij; Moab. Noodgedwongen overnachten we in een Super 8, een motel met douches (ouh), een zacht bed (correctie: 2 Queen size bedden), een zwembad (dju toch!).

Na een zwembadplons, en eenmaal terug op ons effen, rijden we terug naar het park en bewonderen we nog enkele van de 2000 (!) arches in het park. Het park is duidelijk drukker, en dat is te wijten aan het feit dat Moab hier vlakbij is en de belangrijkste en indrukwekkendste plaatsen makkelijk bereikbaar zijn. We zien Balancing Rock en doen een kleine wandeling naar een viewpoint op Delicate Arch, hét symbool van Utah. Hier raken we aan de praat met twee fotografen, die, eenmaal we over het ontluikende plan van een tweede reis naar Amerika volgend jaar vertellen (dank u, Lies), ons Morrow Bay vlakbij Los Angeles aanraden. Het is genoteerd. Iemand anders raadt ons aan om Dead Horse State Park te bezoeken. Dat is dan meteen het plan voor morgen.

We spijzen de magen in een Italiaans restaurant op de ene hoofdstraat die Moab rijk is.
Hmmm …

Vandaag brengt ons voiture ons van Monument Valley naar Canyonlands National Park. Onze soundtrack is Soultown, een satellietradio zonder reclame, met op repeat; The Jackson Five, Cameo, James Brown, Marvin Gaye, en andere helden uit de jaren 70. Ook al rijden we veel, aangezien we kamperen en veel wandelen voelen we ons niet opgesloten in het karretje. De auto is – met z’n airco – zelfs vaak een verademing. En rijden, zoals eerder gezegd, een echt plezier.

We rijden voorbij the Mexican Hat en Hole-In-The-Rock. Even verder houden we halt bij Goosenecks State Reserve. Dit werkelijk indrukwekkende schouwspel wordt beschouwd als het beste voorbeeld van meanderende rivieren ter wereld. Vanop een uitkijkpunt zie je de rivier 4-5 keer heen en weer kronkelen aan je voeten.
Verderop leidt de weg recht naar een rotswand van enkele honderden meters hoog. We vragen ons af hoe die weg hier in hemelsnaam verder kan. En inderdaad, het asfalt houdt het voor bekeken. Een grindweg kronkelt echter, haarspeldbocht na haarspeldbocht, langzaam maar zeker omhoog. Dit stukje weg is een attractie, en heeft bijgevolg een naam: Moki Dugway. Eenmaal bovenaan slaan we een andere zandweg in en rijden we naar Muley Point. Het uitzicht  daar is enorm uitgestrekt. Dichtbij zien we nog de Goosenecks, verderop zien we de rotsen van Monument Valley. Deze streek heeft trouwens zowat de beste luchtkwaliteit van heel de Verenigde Staten; het aantal kilometers dat je kan kijken is enorm.

Een volgende stop is Natural Bridges National Monument. Een rondrit van een tiental mijl gaat langs viewpoints van waar je de 3 natuurlijke gevormde bruggen over water van het park ziet. We zien de tweede en derde grootste bruggen ter wereld. Nummer 1 ligt hier trouwens ook in de buurt; aan de rand van Lake Powell ligt de Rainbow Bridge. Om er te geraken moet je enkele uren varen, en daarvoor ruim op voorhand reserveren. En dat hebben we niet gedaan . We hebben, of beter: nemen, niet de tijd om tot aan de bruggen zelf te wandelen, waardoor we misschien niet echt de grootte ervan kunnen schatten.

Maar we moeten door, want – zo ontdekten we ook net – hier in Utah leeft men op Mountain Time. Vandaar dat die winkels hier altijd een uur voor wij toekomen gesloten zijn … 3 tijdszones op 1 week dus.
In de vooravond rijden we Canyonlands binnen. Het park bestaat uit drie districten, van elkaar gescheiden door de Green River en de Colorado River. Wil je van het ene district naar het andere gaan, dan is het een lange moeilijke wandeling, of een rit van minstens 100 mijl. Komende uit het zuiden, doen we eerst The Needles District aan, gekenmerkt door “The Needles“, en dat zijn – u raadt het nooit – rotsformaties, gelijkend op naalden.
We stoppen eerst bij Newspaper Rock. Een stuk rots van ongeveer 4 op 5 meter vol petrogliefen (uitkervingen) van locals van enkele honderden jaren terug.

Onze tent zetten we recht op Campground A van het park. Een tiental plaatsen groot, waarvan de helft bezet. Camground B is niet eens open. Het is hier zeer rustig, en ongelooflijk mooi. Maar dat vertelden we reeds eerder …