jurriaanpersyn.com

De hele camping zingt Happy Birthday vandaag! Of tenminste, Laura probeert het zo te doen lijken door het de hele dag door te zingen. Op een even spectaculair verjaardagscadeau als eerder moet Jurriaan niet meer hopen, maar wel een extra memory-spel en verjaren in het decor vanZion National Park; er zijn ergere manieren …

We starten de dag rustig, want ook vandaag swingen de temperaturen de pan uit. Tegen de middag, als de eerste wolken opzetten, gaan we een kijkje nemen in het Visitor Centre. Daar blijkt dat er vandaag gevaar op flash floods is (weer wat onweersdreiging), waardoor de Park Ranger ons afraadt om een wandeling te doen. Nu ja, moet afraden waarschijnlijk.

We besluiten het advies in de wind te slaan (genoeg vertrouwen in de weergoden), en vertrekken toch naar Hidden Canyon. Gelukkig maar, het blijft heel de tijd droog en de wandeling is zalig mooi. Het pad klimt van aan Weeping Rock de rand van de canyon op en al snel zitten we hoog, met een mooi uitzicht op de Green River en de rest van de canyon. Aan het eind van het pad wordt het steeds spectaculairder door de diepte van het ravijn naast ons en het pad dat half is uitgehouwen in de rotsen. Hier en daar bieden kettingen beveiliging. Als we aan het einde van het pad komen, also known as de ingang van de Hidden Canyon, stopt de wandelweg. Iets vroeger dan verwacht; we zijn nog niet voldaan, en wandelen de Hidden Canyon zelf in. Deze canyon is zowel een “slot canyon” – zeer smal -, een droge canyon – enkel gevormd door tijdelijke smeltwater en/of flash floods – als een “hanging canyon”. Het einde van de canyon, dat uitkomt op de hoofdcanyon van het park, hangt enkele honderden meters boven de bodem van de andere canyon.
De wandeling in Hidden Canyon is op eigen risico, er is hier geen onderhouden pad meer in. We geraken dus veel minder snel vooruit, maar het is wel wijs. Een San Franciscaan vergezelt ons, en merkt op dat hij ons eergisteren heeft zien picknicken aan Bryce Point. Ons was hij niet opgevallen, maar het blijkt een wijze gast te zijn, waarover we het nog even over San Francisco hebben, en dat is een relaxte mooie stad weet Jurriaan sinds z’n bezoek voor Google I/O.

Hadden we wat meer tijd gehad, dan hadden we misschien de langere wandeling naar Angel’s Landing kunnen doen. Die gaat tot aan de bovenrand van de canyon en is qua diepe ravijnen, smalle paden en vergezichten nog iets spectaculairder naar het schijnt. Jammer, maar zoals in alle eerdere parken is het kiezen en schrappen.

Op het eerste zicht overtuigde Zion National Park niet; niet meteen vergezichten en minder uitgestrekt, anders dan de rest, maar na Weeping Rock en de wandelingen vandaag, zijn we ook fan, zwaar fan.
We sluiten de dag af in een ander Mexicaans restaurant (veel keuze hier), waar ze onder de indruk zijn van de tip die we geven, of daar lijkt het op.

Vandaag is het over en uit met slecht weer, sinds vanmorgenvroeg schittert de zon weer in alle glorie. Desondanks is de ’scenic drive’ (en bij uitbreiding alle zij- en wandelwegen) in het Capitol Reef National park nog steeds gesloten. “Road closed. Due to flooding.” Gevaar op overstromingen terwijl het meer dan 30 graden is … vreemd.

We vertrekken dus vroeger dan gepland naar Calf’s Creek; daar moeten we naar het schijnt zijn voor een wandeling naar must-see watervallen, de Calf Creek Falls.
We cruisen doorheen het Grand Staircase-Escalante National Monument, een zeer uitgestrekt gebied – het bevat verschillende steden – dat bestaat uit een aantal plateaus en canyons op verschillende hoogte en in verschillende kleuren. Het is minder een traditioneel park, eerder een groot gebied met een beschermde status. Mochten we reuzen zijn, zou het hier dus op een trap lijken.
Het hoogste punt waar we over moeten is een top van 9000 feet (kleine 3000 meter), daarna beginnen we aan de afdaling die uiteindelijk leidt to Bryce, Zion, Grand Canyon en uiteindelijk de vlakte bij Las Vegas. De weg brengt ons langs kammen met zowel een afgrond en canyon langs links als rechts.

We komen aan op een zeer schattige campingplek, waarvoor we even door de rivier moeten, en zetten onze tent recht op een eigen terrasje in de rotsen. Aangezien het moordend heet is, gaan we eerst eten in Escalante. The best we can get is – alweer – pizza in een tankstation. Rond 15u starten we onze trip naar de watervallen. Aan het begin van het pad staat er een bordje waarop honden worden geboden beschermende kousjes aan te doen, hun poten zouden wel eens kunnen verbranden op het warme zand. Het word een heel mooie, 8km lange wandeling, doorheen de groene vallei van de rivier. Gelukkig zijn er ondertussen wat, overigens onschuldige, wolkjes. Toch zijn de watervallen een welgekomen cooling-down! Na enig aarzelen, nemen we een plons in het ijskoude (!) water. Heerlijk!

’s Avonds maken we vuur in onze fire pit en koken we er pasta met bokaal-tomatensaus op. Of: hoe simpele dingen zalig kunnen smaken. Het gasvuurtje dat we meehadden van thuis past immers niet op het flesje dat we hier eerder kochten, dus moest het volledig D-I-Y. (Het gasflesje raken we later kwijt aan een campground host.)
Het wordt gezellig aan het vuurtje. Moest ons Ann-Sofie van de Chiro erbij zijn, ze haalde vast haar gitaar boven en zette Country Roads in.

Vandaag gaan we eerst eens gaan kijken naar Elephant Hill. We geraken tot aan de voet, maar vanaf daar is het enkel nog toegankelijk voor 4WD’s. De weg naar boven is één van de meest uitdagende routes voor ervaren jeepchauffeurs. Laten we dus mooi aan ons voorbijgaan. We doen nog het Slickrock Foot Trail, een wandeling van ocharme 4 kilometer, maar we doen er 2 uur over en in deze hitte is dat meer dan voldoende. We drinken elk 1 gallon – 4 liter – per dag. We zien veel cryptobiotic soil, een delicate (“Don’t bust the crust!” “Don’t tiptoe on the crypto!”) chemisch-biologische laag woestijngrond. Nature finds its ways, in dit semi-arid gebied.

Na de wandeling zetten we koers naar Arches National Park. Arches zijn natuurlijke bruggen, maar waar dan geen water onder stroomt en ook niet per sé gevormd door water, maar bv. ook door wind. We rijden voorbij Wilson’s Arch, een voorbode van wat komen gaat.
Aan de ingang van het park, horen we dat de camping in het park al sinds kwart voor 8 deze ochtend volzet is, dus besluiten we rechtsomkeer te maken en een slaapplaats te zoeken in het stadje hier vlakbij; Moab. Noodgedwongen overnachten we in een Super 8, een motel met douches (ouh), een zacht bed (correctie: 2 Queen size bedden), een zwembad (dju toch!).

Na een zwembadplons, en eenmaal terug op ons effen, rijden we terug naar het park en bewonderen we nog enkele van de 2000 (!) arches in het park. Het park is duidelijk drukker, en dat is te wijten aan het feit dat Moab hier vlakbij is en de belangrijkste en indrukwekkendste plaatsen makkelijk bereikbaar zijn. We zien Balancing Rock en doen een kleine wandeling naar een viewpoint op Delicate Arch, hét symbool van Utah. Hier raken we aan de praat met twee fotografen, die, eenmaal we over het ontluikende plan van een tweede reis naar Amerika volgend jaar vertellen (dank u, Lies), ons Morrow Bay vlakbij Los Angeles aanraden. Het is genoteerd. Iemand anders raadt ons aan om Dead Horse State Park te bezoeken. Dat is dan meteen het plan voor morgen.

We spijzen de magen in een Italiaans restaurant op de ene hoofdstraat die Moab rijk is.
Hmmm …

Vandaag was het sort of Jurriaans verjaardag. ‘t Is te zeggen, hij kreeg zijn cadeautje vandaag. De verdachte telefoon gisteren in Las Vegas én het feit dat we vandaag zeker in de Grand Canyon moesten zijn; er stond duidelijk iets op til … Jurriaan probeert te gokken wat de verrassing zou zijn. Om 10u ’s morgens moeten we vertrekken en Laura hamert er op dat we onze zwembroek niet mogen vergeten. Een afleidingsmanoeuvre, maar het werkt …
Net voorbij de camping slaan we linksaf de Grand Canyon National Park Airport op. Het wordt duidelijk; we vieren de verjaardag in de lucht.
De helikoptervlucht was echt de max! We kruipen samen met een Deens gezinnetje van 4 in de helikopter, waarop de piloot zegt; “I will speak very slowly, so you can understand.” Met de hoofdtelefoon op, waardoor de pompeuze begintune van één-of-andere-film-classic knalt, stijgen we op en naderen de rand van de gigantische canyon. In een dik half uur vliegen we heen en weer van de South Rim tot de North Rim van de canyon. Het zicht is verbluffend, de grootsheid helaas niet te vatten op foto. We waren het er over eens; een onvergetelijk cadeau. Moeilijk te overtreffen ook.

Eenmaal terug met onze voeten op de grond twijfelen of we nog een nachtje zouden blijven of meteen gaan doorrijden naar andere oorden. We hakken de knoop door en blijven nog voor één dag, maar besluiten onze kampplaats te verhuizen naar de campground nabij ‘Desert View’. De camping is minstens even idyllisch, en ze hebben er dan wel geen douches, maar toch al lavabo’s.

De dag is echter nog niet voorbij, en aangezien we in het park blijven voor een extra dag, hebben we nog ruim de tijd voor een wandeling vanaf ‘Bright Angel’ point. Op dit punt, waar zich ook de lodge en bezoekerscentrum bevinden, ligt het begin van één van de trails die lopen tot aan de Colorado River, zo’n 1000 meter dieper. Een round trip is ongeveer 24 mijl; maar niet haalbaar in één dag. Om de zoveel tijd is er wel altijd ééntje die het toch probeert, met soms dodelijke gevolgen. Wij besluiten op het gemak naar beneden te wandelen, te picknicken als we honger hebben en daarna terug te keren.
Je merkt dat dit één van de populairdere paden is in de Grand Canyon, en we komen ook vrij veel toeristen tegen, maar om nu te zeggen dat het hier druk is, neen, verre van. Het pad kronkelt langs de rand van de kliffen naar beneden en ook al daal je maar een klein stukje af, het zicht is telkens anders. Ongelooflijk. Onderweg gespot: veel steen – duh -, 3 van de 300 (!) Amerikaanse Condors – geherintroduceerd, spanwijdte 3m! – en een rattlesnake weggedoken in een holletje.
We eten op de mooiste picknickspot ooit in het gezelschap van een eekhoorntje dat duidelijk op de kruimels van onze muffins uit was. Eenmaal terug begonnen aan de klim bergop, valt het op dat het toch wel erg warm is. We zijn blij dat we op ons dooie gemakje zijn afgedaald, zodat de afstand terug goed meevalt. We leggen dan wel niet zoveel kilometers af, hier wandelen valt niet te vergelijken met slenteren op den dijk van Oostende.

Onze 2e Grand Canyon sunset beleven we vlakbij onze camping, op het uitzichtpunt van Desert View. Zo’n anderhalf uur voor zonsondergang zijn de kleuren echt geweldig. Toevallig verzeilen we in een Ranger Talk over de vroegere locals die in en rond de Canyon leefden. Er blijkt niet zoveel over geweten, dat kan wel iets te maken hebben met de onherbergzaamheid van het gebied. De uiteenzetting had meer succes dan de gemiddelde rondleiding van de ranger in Limburg die we al mochten beleven.

In al ons bewonderend enthousiasme hadden we er niet bij stilgestaan dat een mens ook moet eten, en zodoende zitten we rond 9u ’s avonds met een hongerige maag en geen plan om te eten. Aangezien het in de woestijn nu ook niet meteen krioelt van de restaurantjes en/of winkels wordt het 25 mijl terugrijden naar Grand Canyon Village. In een soort van self service restaurant, stonden er weliswaar 2 vegetarische gerechten op de kaart, met daarbovenop nòg 2 vegetarische suggesties.