jurriaanpersyn.com

De hele camping zingt Happy Birthday vandaag! Of tenminste, Laura probeert het zo te doen lijken door het de hele dag door te zingen. Op een even spectaculair verjaardagscadeau als eerder moet Jurriaan niet meer hopen, maar wel een extra memory-spel en verjaren in het decor vanZion National Park; er zijn ergere manieren …

We starten de dag rustig, want ook vandaag swingen de temperaturen de pan uit. Tegen de middag, als de eerste wolken opzetten, gaan we een kijkje nemen in het Visitor Centre. Daar blijkt dat er vandaag gevaar op flash floods is (weer wat onweersdreiging), waardoor de Park Ranger ons afraadt om een wandeling te doen. Nu ja, moet afraden waarschijnlijk.

We besluiten het advies in de wind te slaan (genoeg vertrouwen in de weergoden), en vertrekken toch naar Hidden Canyon. Gelukkig maar, het blijft heel de tijd droog en de wandeling is zalig mooi. Het pad klimt van aan Weeping Rock de rand van de canyon op en al snel zitten we hoog, met een mooi uitzicht op de Green River en de rest van de canyon. Aan het eind van het pad wordt het steeds spectaculairder door de diepte van het ravijn naast ons en het pad dat half is uitgehouwen in de rotsen. Hier en daar bieden kettingen beveiliging. Als we aan het einde van het pad komen, also known as de ingang van de Hidden Canyon, stopt de wandelweg. Iets vroeger dan verwacht; we zijn nog niet voldaan, en wandelen de Hidden Canyon zelf in. Deze canyon is zowel een “slot canyon” – zeer smal -, een droge canyon – enkel gevormd door tijdelijke smeltwater en/of flash floods – als een “hanging canyon”. Het einde van de canyon, dat uitkomt op de hoofdcanyon van het park, hangt enkele honderden meters boven de bodem van de andere canyon.
De wandeling in Hidden Canyon is op eigen risico, er is hier geen onderhouden pad meer in. We geraken dus veel minder snel vooruit, maar het is wel wijs. Een San Franciscaan vergezelt ons, en merkt op dat hij ons eergisteren heeft zien picknicken aan Bryce Point. Ons was hij niet opgevallen, maar het blijkt een wijze gast te zijn, waarover we het nog even over San Francisco hebben, en dat is een relaxte mooie stad weet Jurriaan sinds z’n bezoek voor Google I/O.

Hadden we wat meer tijd gehad, dan hadden we misschien de langere wandeling naar Angel’s Landing kunnen doen. Die gaat tot aan de bovenrand van de canyon en is qua diepe ravijnen, smalle paden en vergezichten nog iets spectaculairder naar het schijnt. Jammer, maar zoals in alle eerdere parken is het kiezen en schrappen.

Op het eerste zicht overtuigde Zion National Park niet; niet meteen vergezichten en minder uitgestrekt, anders dan de rest, maar na Weeping Rock en de wandelingen vandaag, zijn we ook fan, zwaar fan.
We sluiten de dag af in een ander Mexicaans restaurant (veel keuze hier), waar ze onder de indruk zijn van de tip die we geven, of daar lijkt het op.

En nu naar Zion National Park, het laatste park van deze reis. We rijden het park binnen langs de oostkant, en rijden voorbij Checkerboard Mesa en door de Zion-Mt. Carmel Tunnel. Deze tunnel was, met z’n lengte van een mijl en gebouwd rond 1920, lange tijd één van de grootste tunnels in Amerika. Hij was toen echter duidelijk niet voorzien op de grote wagens van vandaag, waardoor het verkeer langs de beide zijden wordt tegengehouden als er een camper door moet, want die moet mooi in het midden – en dus over twee rijstroken – rijden. En er zijn heel wat mensen die ervoor kiezen om het Zuidwesten te bezoeken met zo’n mobile home; we rijden al te vaak achter zo’n trage kwiet, bijna allemaal met een foto van Yosemite Park erop (zo zijn we daar ook al geweest).

Na de tunnel rijden we voorbij de scenic drive, die in de zomer steeds gesloten is voor verkeer. Enkel mensen die in de Zion Lodge overnachten kunnen erin. Anders moet je de shuttle bussen nemen; een systeem ingevoerd enkele jaren terug; het was hier namelijk altijd file, midden in een Nationaal Park. Zion bezoek je, in tegenstelling tot de parken die we eerder deden, vertrekkende van middenin de Canyon van de Green River, en niet vanop de flanken.

We zetten onze tent recht op de South Campground van het park en besluiten eerst een wasje te doen in de wasserette van Springdale, net buiten het park. Na 2 weken rondtrekken, besluiten we eens aan de kaartjes naar het thuisfront te beginnen.
Het is echt druipen van het zweet vandaag, en dat terwijl we gewoon in de schaduw zitten. De volgende dag vinden we daar een verklaring voor; het weerbericht had het over 41° celsius! 105 graden Fahrenheit klinkt zelfs nog indrukwekkender. Gelukkig is de warmte hier droger dan in België. 41 graden op het thuisfront moet enorm beklemmend zijn.

Later in de namiddag, als het al wat ‘afgekoeld’ is, nemen we de shuttle bus “up canyon”. Er is een stop of 7. We zien de Great White Throne van aan de Temple Of Sinawava. Dieper de canyon in wordt het steeds nauwer, en aan het eind van de weg doen we de Riverside Walk naar de Zion Narrows; waar de canyon nog zo breed is als de rivier zelf en je enkel maar door het water verder kan. Een volgende wandeling brengt ons naar Weeping Rock, waar het regent uit de rots (insijpelend grondwater dat op harde laag botst en enkel langs opzij nog een uitweg vindt). Daarna wandelen we van aan de Lodge, via de Lower Emerald Pool, mét watervalletjes (mooi mooi!), naar The Grotto.

’s Avonds eten we op het terras van een goed Mexicaans restaurantje; lekker en in een mooi decor. Zalige sangria, en dat in mormonenland …