Free Steeman
Tekst die ik voorlas in de mis voor m’n grootvader, geschreven door m’n mama.
“Ja maar … Ik heb liever dat ge niet allemaal tegelijk komt”, zei je ons. Bang voor die lange, eenzame dagen tijdens je verblijf in het ziekenhuis.
Sorry pa. Deze keer kunnen we je wens niet inwilligen. Dit is onze laatste kans om afscheid te nemen, samen met al je dierbaren.
Afscheid nemen in dankbaarheid. Dat ben ik je echt wel verschuldigd. Ik heb immers zoveel van jou gekregen, ik heb zoveel van jou geleerd.We hebben je steeds gekend als een bezorgde man, vader en grootvader. Wij waren je meest kostbare bezit en dat heb je ons heel vaak laten voelen. Jarenlang stond je dagelijks paraat om Jurriaan op te vangen toen wij in alle vroegte al vertrokken waren naar het werk. Nooit zei je ”nee, geen tijd”, toen we je vroegen om alweer een klus te komen opknappen in ons huis. Ik moet nog steeds glimlachen om jouw bezorgdheid als één van ons nog maar een onschuldige verkoudheid had. “Je laat de dokter toch komen”, reageerde je. Jij, die toen zelf zelden of nooit naar de dokter liep.
Je cijferde jezelf soms helemaal weg in functie van je gezin. En zo heb ik er nog gezien in onze familie.De laatste jaren heb jij de zorg voor ons ma op je genomen. Helemaal onverwacht kreeg je er een totaal nieuwe taak bij. Het huishouden kwam op jouw schouders terecht.
Zoals zovele mannen van jouw generatie kon je aanvankelijk nog niet eens een ei bakken. Maar nieuwsgierig en actief als je was, ging je aan de slag. Je leek bijna de ambitie te hebben een kok te worden, toen je voor je nieuwjaar kookboeken als geschenk vroeg. Het was fijn om je te zien genieten van je nieuwe kennis en kunde. Je hebt ons getoond dat we nooit te oud zijn om te leren.Mijn liefde voor de natuur heb ik ook aan jou te danken. Jij moet zowat de eerste geweest zijn die me het verschil tussen de zang van een lijster en een merel leerde kennen.
Voor jou was verbondenheid met de natuur een levenshouding. Ik heb er mijn beroep van gemaakt.
Elke vogel die ik zal horen op onze reizen en tijdens onze wandelingen zal de herinnering aan jou levendig houden.
Je vond ook dat de natuur er niet enkel was om van te genieten. “Een mens moest ook eten, hè?” Vandaag wil ik het toegeven … je hebt daarin gelijk.Toen ik deze week samen zat met mijn kinderen, kwamen ook onze wekelijkse bezoekjes aan tentoonstellingen ter sprake. Je hield van mooie dingen, zowel van beeldend werk als van muziek. Je leerde ons kijken en je liet ons meegenieten van je bewondering en ontroering. Die ontroering en begeestering heb je ons nagelaten in je eigen werk. De natuur, uiteraard, en naakte vrouwen waren je favoriete onderwerpen. Dat laatste tot lichte ergernis van ons ma.
Je schilderijen en tekeningen zullen een blijvend aandenken zijn aan jouw bijzondere kijk op de wereld.Jij was voor mij een echte “oude, wijze man”. Je werd verdraagzamer en ruimdenkender met de jaren. Naarmate je ouder werd, hoorde ik steeds minder: ”Wat zullen de anderen daarvan zeggen?” Iedereen mocht zijn wie hij was. De keuzes die wij maakten, zouden misschien niet de jouwe geweest zijn, maar je bleef ons steunen. Door dik en dun. Ook al was je ongetwijfeld bezorgd om de afloop ervan.
Onze kinderen hadden een pépé die mee kon praten over hun favoriete TV programma’s, die luisterde naar en genoot van hun muziek. Als we voor een zoveelste keer de uitzendingen van “In de gloria” zullen herbekijken, zullen we je zeker horen lachen op de achtergrond.
Als kind hebben we je wel eens vervloekt om je soberheid – in onze ogen was het gierigheid. Geen reizen, geen dure kleren, geen restaurantbezoekjes. Voor jou was dat evident, want je was de enige kostwinner in huis. Een ochtend aan de visput, een etentje aan de Donk in de grote vakantie of eens uit de bol gaan tijdens de jaarmarkt, waren de enige uitspattingen die je je veroorloofde. Je toont ons dat geluk meestal in simpele dingen te vinden is.
Het laatste jaar heb ik vooral je doorzettingsvermogen kunnen ervaren. Je bleef vechten, ook op moeilijke momenten. Nauwelijks 2 weken geleden vroeg je nog naar een fitnesstoestelletje om je spieren te trainen. Je moest en zou immers weer in je tuin gaan werken, binnenkort.
Jammer genoeg is er nu geen binnenkort meer voor jou.
Je wou nog zo graag verder.
Je wou nog zoveel verwezenlijken.
Je wou nog zoveel zorg dragen.Lieve pa, ik hoop dat we met z’n allen een stukje van jouw dromen en levenswerk kunnen verderzetten.
Rust nu maar uit.
Roos
