“Ja maar … Ik heb liever dat ge niet allemaal tegelijk komt”, zei je ons. Bang voor die lange, eenzame dagen tijdens je verblijf in het ziekenhuis.

Sorry pa. Deze keer kunnen we je wens niet inwilligen. Dit is onze laatste kans om afscheid te nemen, samen met al je dierbaren.
Afscheid nemen in dankbaarheid. Dat ben ik je echt wel verschuldigd. Ik heb immers zoveel van jou gekregen, ik heb zoveel van jou geleerd.

We hebben je steeds gekend als een bezorgde man, vader en grootvader. Wij waren je meest kostbare bezit en dat heb je ons heel vaak laten voelen. Jarenlang stond je dagelijks paraat om Jurriaan op te vangen toen wij in alle vroegte al vertrokken waren naar het werk. Nooit zei je ”nee, geen tijd”, toen we je vroegen om alweer een klus te komen opknappen in ons huis. Ik moet nog steeds glimlachen om jouw bezorgdheid als één van ons nog maar een onschuldige verkoudheid had. “Je laat de dokter toch komen”, reageerde je. Jij, die toen zelf zelden of nooit naar de dokter liep.
Je cijferde jezelf soms helemaal weg in functie van je gezin. En zo heb ik er nog gezien in onze familie.

De laatste jaren heb jij de zorg voor ons ma op je genomen. Helemaal onverwacht kreeg je er een totaal nieuwe taak bij. Het huishouden kwam op jouw schouders terecht.
Zoals zovele mannen van jouw generatie kon je aanvankelijk nog niet eens een ei bakken. Maar nieuwsgierig en actief als je was, ging je aan de slag. Je leek bijna de ambitie te hebben een kok te worden, toen je voor je nieuwjaar kookboeken als geschenk vroeg. Het was fijn om je te zien genieten van je nieuwe kennis en kunde. Je hebt ons getoond dat we nooit te oud zijn om te leren.

Mijn liefde voor de natuur heb ik ook aan jou te danken. Jij moet zowat de eerste geweest zijn die me het verschil tussen de zang van een lijster en een merel leerde kennen.
Voor jou was verbondenheid met de natuur een levenshouding. Ik heb er mijn beroep van gemaakt.
Elke vogel die ik zal horen op onze reizen en tijdens onze wandelingen zal de herinnering aan jou levendig houden.
Je vond ook dat de natuur er niet enkel was om van te genieten. “Een mens moest ook eten, hè?” Vandaag wil ik het toegeven … je hebt daarin gelijk.

Toen ik deze week samen zat met mijn kinderen, kwamen ook onze wekelijkse bezoekjes aan tentoonstellingen ter sprake. Je hield van mooie dingen, zowel van beeldend werk als van muziek. Je leerde ons kijken en je liet ons meegenieten van je bewondering en ontroering. Die ontroering en begeestering heb je ons nagelaten in je eigen werk. De natuur, uiteraard, en naakte vrouwen waren je favoriete onderwerpen. Dat laatste tot lichte ergernis van ons ma.
Je schilderijen en tekeningen zullen een blijvend aandenken zijn aan jouw bijzondere kijk op de wereld.

Jij was voor mij een echte “oude, wijze man”. Je werd verdraagzamer en ruimdenkender met de jaren. Naarmate je ouder werd, hoorde ik steeds minder: ”Wat zullen de anderen daarvan zeggen?” Iedereen mocht zijn wie hij was. De keuzes die wij maakten, zouden misschien niet de jouwe geweest zijn, maar je bleef ons steunen. Door dik en dun. Ook al was je ongetwijfeld bezorgd om de afloop ervan.

Onze kinderen hadden een pépé die mee kon praten over hun favoriete TV programma’s, die luisterde naar en genoot van hun muziek. Als we voor een zoveelste keer de uitzendingen van “In de gloria” zullen herbekijken, zullen we je zeker horen lachen op de achtergrond.

Als kind hebben we je wel eens vervloekt om je soberheid – in onze ogen was het gierigheid. Geen reizen, geen dure kleren, geen restaurantbezoekjes. Voor jou was dat evident, want je was de enige kostwinner in huis. Een ochtend aan de visput, een etentje aan de Donk in de grote vakantie of eens uit de bol gaan tijdens de jaarmarkt, waren de enige uitspattingen die je je veroorloofde. Je toont ons dat geluk meestal in simpele dingen te vinden is.

Het laatste jaar heb ik vooral je doorzettingsvermogen kunnen ervaren. Je bleef vechten, ook op moeilijke momenten. Nauwelijks 2 weken geleden vroeg je nog naar een fitnesstoestelletje om je spieren te trainen. Je moest en zou immers weer in je tuin gaan werken, binnenkort.
Jammer genoeg is er nu geen binnenkort meer voor jou.
Je wou nog zo graag verder.
Je wou nog zoveel verwezenlijken.
Je wou nog zoveel zorg dragen.

Lieve pa, ik hoop dat we met z’n allen een stukje van jouw dromen en levenswerk kunnen verderzetten.

Rust nu maar uit.

Roos

A compilation of videos from 3 days of snow fun with the Netlog Team in Madesimo, Italy. March 2010.

I’m so much looking forward to leaving with my girlfriend Laura for what will most definitely become one of the greatest adventures of our life, and surely the biggest so far.

Photo by Pierre Pouliquin

California 2009 from Jurriaan Persyn on Flickr.

via

We nemen de Las Vegas Monorail (en niet “de shuttle“, zoals Jurriaan weleens placht te zeggen) tot de eindhalte, het MGM-hotel. We worden er alweer meteen ondergedompeld in de slots, speeltafels en een eindeloze stroom aan dikke mensen. Opvallend: de ‘delers’ aan de speeltafels zitten er stoïcijns bij en doen geen enkele moeite om je te lokken. Verboden bij wet, misschien? Wat dan weer niet verboden is hier, en blijkbaar als enige plek in Amerika, is reclame maken voor gewillige meisjes, en hun diensten.
We moeten telkens heel wat moeite doen om de uitgang van de casino’s te vinden, en als je een ‘uitgang’ vindt, is dit vaak gewoon de ingang van een ander casino in het naburig hotel.
Naast MGM Grand, met zowel een echte als een gigantisch grote bronzen leeuw, deden we ook New York New York (I will say this only once). Best spectaculair, al is het maar een een flauw afslagje van the real deal, die we een tweetal weken eerder bewonderden, uiteraard. De rollercoaster die ‘door’ NY raast, is desalniettemin spectaculair genoeg, waardoor Laura voet bij stuk houdt om dit aan haar voorbij te laten gaan.
Het middeleeuwse hotel-annex-duplokasteel Excalibur is een beetje zielig naar Las Vegas normen. In het Luxor hotel, een nagebouwde piramide die weliswaar groter is dan gelijk welke ‘echte’ piramide, kunnen in de inkomhal volgens onze gids wel 9 jumbo jets. Ondanks het feit dat dat toch wel lichtelijk overdreven is, is het inderdaad spectaculair groot.

De avond begint te vallen en de magen beginnen te grollen. Eerst waren we van plan een all-you-can-eat-buffet te doen – naar ‘t schijnt een must-do in Vegas – maar we zien er van af met de gedachte dat er wel wat vegetarische kost zal zijn, maar dat dit wellicht tot een minimum beperkt is. Wat hebben wij aan oesters en kreeft? En plus is de rij aan het buffet van Paris toch wel een paar tiental meter te lang naar onze zin. We flaneren onder de Eiffeltoren (de helft zo klein als grote broer), waar we een Frans-Italiaans-restaurantje vinden waar ze vegetarisch eten hebben. Naar goede Amerikaanse gewoonte worden we er door wel 5 verschillende mensen bediend: iemand die ons ontvangt en naar de tafel brengt, een ‘vaste’ dienster die bestelt en af en toe (lees: constant) komt vragen of everything fine is, honey, iemand die water komt in- en bijschenken, iemand die het eten komt brengen, en dan loopt er hier nog iemand extra rond die nutteloos hangt rond te dralen en mopjes over Le roi Albert komt verkondigen.
Na ons lekkere eten, en superheerlijk dessertje, zetten we koers richting Bellagio, waar we enkele keren met open mond (alweer!) het fonteinenspektakel bewonderen. Het water van de aangelegde ‘vijver’ voor het hotel komt tot ongeveer de twintigste verdieping (wild guess), en is gewoonweg geweldig! Het is ook elke keer een andere voorstelling, met andere muziek (van Elvis tot Andrea Bocelli) en een andere ‘choreografie’. Enorm!
Nog ferm onder de indruk trekken we naar het – potverdorie, ook al indrukwekkende – Caesar’s Palace. We doen hier echt alle Europese toeristische plaatsen aan … Laura ziet het allemaal iets donkerder als de rest; een zonnebril op sterkte is handig, maar dan moet een mens natuurlijk ook wel de gewone bril meepakken voor ’s avonds …

Lichtelijk gedeprimeerd door het aanzicht van de aan-slots-verslaafde-mensen en verbluft door de snelheid waarmee de ons redelijk onbekende spelletjes als Blackjack en Poker worden gespeeld, zien we af van het idee om zelf te gokken in Vegas. Bovendien zijn we ondertussen al weer goed moe gestapt en verlangen we naar ons heerlijk zachte bed.
Las Vegas is kitch, maar wel van een overdonderende en overweldigende soort. Vergelijkingen zijn onmogelijk te maken en namaak-Las Vegas-sen zouden deze ongelooflijke stad wellicht oneer aandoen.

Woensdag 23 juli gaat de wekker véél te vroeg af … *geeuw*. Maar ‘t is dan ook nodig, om 7u30 vertrekt ons vliegtuig, over New York terug naar Brussel.
Bij Avis wacht ons nog een leuke verrassing: we blijken de extra tax voor min-25-jarigen niet te hoeven betalen. 200 dollar uitgespaard, daar kan een mens al eens iets mee doen.
Helaas geen business class deze keer, maar we weten ons wel bezig te houden: slapen, lezen, filmpje kijken … de usual vliegtuig-stuff dus.
In New York zitten we nog 3,5 uur vast door de weersomstandigheden. Op een bepaald moment kregen we in het vliegtuig het niet al te optimistisch bericht dat we in ‘the line’ stonden, en dat er nog zo’n 20 vliegtuigen voor ons waren … Maar al bij al verliep de reis prima, en waren we tegen half elf ’s morgens in Brussel. Bovendien was deze keer onze bagage wel degelijk mee! Oef …

Wat een reis, jongens. Wat was dat nu allemaal? Alle superlatieven bij elkaar zijn nog ontoereikend om dit te beschrijven. Geweldig komt wellicht het meest in de buurt …

Volgend jaar gaan we terug; Los Angeles, Yosemite, Death Valley, Joshua Tree, Sequoia, San Francisco, … De wishlist groeit.

We waren van plan om aan het meer te overnachten, maar door het ontbreken van campings en de hitte, kiezen we ervoor door te rijden naar Las Vegas en daar ons geluk te beproeven.
Maar eerst nog even wat verbouwingswerken aan het meer. Met de zachte kleigrond maken we een minstens even indrukwekkende replica van het Empire State Building. Nevada is ons dankbaar voor deze nieuwe attractie.

De laatste kilometers die we afleggen met onze Dodge Avenger zijn zeer indrukwekkend. Over een vernieuwde weg, maar zonder ook maar iemand tegen te komen, slingeren we door Nevada. Bochten afsnijden en niet hoeven remmen; puur genietene in dit prachtige decor. Mocht de E40 langs hier komen, het zou een plezier zijn om elke dag naar Brussel te pendelen. We merken enkele Joshua Trees op; merkwaardige bomen!
In Las Vegas aangekomen staat onze kilometerteller net geen 3000 kilometer verder. We beseffen dat het moeilijk wordt om deze roadtrip nog te overtreffen, maar duiken net voor zonsondergang nieuwsgierig Las Vegas in. Het voelt een beetje als thuiskomen, maar door ons (ver)kort verblijf 2 weken geleden, zijn we eager om het nachtleven hier te ontdekken en ons te laten verbluffen door de kitsch.

We hebben een hotel geboekt voor onze aankomst in Las Vegas, maar die was voor morgen gepland. We wagen toch onze kans in het geboekte Best Western hotel, en ze hebben ook een dag vroeger net nog een kamer voor ons. Het is wel geen kamer met Double Queen. Sjah, we slapen toch in hetzelfde bed. In de kamer is een keuken en volledige salon. Eigenlijk meer een vakantiehuis dan hotel. Het hotel ligt aan de Paradise Road, een parallelstraat met de Las Vegas Boulevard, achter het golfterrein van het Wynn hotel.

De eerste avond in Las Vegas spenderen we in The Venetian, met een volledige rivier plus gondeliers – op het eerste verdiep! -, kijkend naar het absurde spektakel met zinkende boten, dansende piraten en knallend vuurwerk voor het Treasure Island hotel, en uiteindelijk met een – veel te koude – Chimay in een bar in het Bellagio. The Strip is één groot pretpark, maar wel één met uitzonderlijk oog voor details. Alles is nep, maar tot in de puntjes afgewerkt. Quality kitsch? Enkele uren lang wandelen we van hotelcasino naar casinohotel en kijken onze ogen uit.

We starten de dag rustig, want ook vandaag swingen de temperaturen de pan uit. Tegen de middag, als de eerste wolken opzetten, gaan we een kijkje nemen in het Visitor Centre. Daar blijkt dat er vandaag gevaar op flash floods is (weer wat onweersdreiging), waardoor de Park Ranger ons afraadt om een wandeling te doen. Nu ja, moet afraden waarschijnlijk.

We besluiten het advies in de wind te slaan (genoeg vertrouwen in de weergoden), en vertrekken toch naar Hidden Canyon. Gelukkig maar, het blijft heel de tijd droog en de wandeling is zalig mooi. Het pad klimt van aan Weeping Rock de rand van de canyon op en al snel zitten we hoog, met een mooi uitzicht op de Green River en de rest van de canyon. Aan het eind van het pad wordt het steeds spectaculairder door de diepte van het ravijn naast ons en het pad dat half is uitgehouwen in de rotsen. Hier en daar bieden kettingen beveiliging. Als we aan het einde van het pad komen, also known as de ingang van de Hidden Canyon, stopt de wandelweg. Iets vroeger dan verwacht; we zijn nog niet voldaan, en wandelen de Hidden Canyon zelf in. Deze canyon is zowel een “slot canyon” – zeer smal -, een droge canyon – enkel gevormd door tijdelijke smeltwater en/of flash floods – als een “hanging canyon”. Het einde van de canyon, dat uitkomt op de hoofdcanyon van het park, hangt enkele honderden meters boven de bodem van de andere canyon.
De wandeling in Hidden Canyon is op eigen risico, er is hier geen onderhouden pad meer in. We geraken dus veel minder snel vooruit, maar het is wel wijs. Een San Franciscaan vergezelt ons, en merkt op dat hij ons eergisteren heeft zien picknicken aan Bryce Point. Ons was hij niet opgevallen, maar het blijkt een wijze gast te zijn, waarover we het nog even over San Francisco hebben, en dat is een relaxte mooie stad weet Jurriaan sinds z’n bezoek voor Google I/O.

Hadden we wat meer tijd gehad, dan hadden we misschien de langere wandeling naar Angel’s Landing kunnen doen. Die gaat tot aan de bovenrand van de canyon en is qua diepe ravijnen, smalle paden en vergezichten nog iets spectaculairder naar het schijnt. Jammer, maar zoals in alle eerdere parken is het kiezen en schrappen.

Op het eerste zicht overtuigde Zion National Park niet; niet meteen vergezichten en minder uitgestrekt, anders dan de rest, maar na Weeping Rock en de wandelingen vandaag, zijn we ook fan, zwaar fan.
We sluiten de dag af in een ander Mexicaans restaurant (veel keuze hier), waar ze onder de indruk zijn van de tip die we geven, of daar lijkt het op.

Na de tunnel rijden we voorbij de scenic drive, die in de zomer steeds gesloten is voor verkeer. Enkel mensen die in de Zion Lodge overnachten kunnen erin. Anders moet je de shuttle bussen nemen; een systeem ingevoerd enkele jaren terug; het was hier namelijk altijd file, midden in een Nationaal Park. Zion bezoek je, in tegenstelling tot de parken die we eerder deden, vertrekkende van middenin de Canyon van de Green River, en niet vanop de flanken.

We zetten onze tent recht op de South Campground van het park en besluiten eerst een wasje te doen in de wasserette van Springdale, net buiten het park. Na 2 weken rondtrekken, besluiten we eens aan de kaartjes naar het thuisfront te beginnen.
Het is echt druipen van het zweet vandaag, en dat terwijl we gewoon in de schaduw zitten. De volgende dag vinden we daar een verklaring voor; het weerbericht had het over 41° celsius! 105 graden Fahrenheit klinkt zelfs nog indrukwekkender. Gelukkig is de warmte hier droger dan in België. 41 graden op het thuisfront moet enorm beklemmend zijn.

Later in de namiddag, als het al wat ‘afgekoeld’ is, nemen we de shuttle bus “up canyon”. Er is een stop of 7. We zien de Great White Throne van aan de Temple Of Sinawava. Dieper de canyon in wordt het steeds nauwer, en aan het eind van de weg doen we de Riverside Walk naar de Zion Narrows; waar de canyon nog zo breed is als de rivier zelf en je enkel maar door het water verder kan. Een volgende wandeling brengt ons naar Weeping Rock, waar het regent uit de rots (insijpelend grondwater dat op harde laag botst en enkel langs opzij nog een uitweg vindt). Daarna wandelen we van aan de Lodge, via de Lower Emerald Pool, mét watervalletjes (mooi mooi!), naar The Grotto.

’s Avonds eten we op het terras van een goed Mexicaans restaurantje; lekker en in een mooi decor. Zalige sangria, en dat in mormonenland …

We zorgen dat we voor sunset terug aan Bryce Point zijn, waar we onze picknick bovenhalen. Het lichtspel van de laatste zonnestralen is super op de roze-oranje rotsen. Na zonsondergang zijn we alleen en kunnen we ons volop uitleven in allerhande dansjes terwijl de (volle) maan op onnavolgbare wijze opkomt. ’s Nachts is het voor een keer frisjes (het is hier 1400m hoog, vandaar), dus we kunnen onze slaapzak goed gebruiken.